Hoe anders kan het leven lopen

13 oktober 2014 | 08:09

Vorige week gingen we langs bij mevrouw Niewold en haar zoon Paul. Paul wordt 24 november 66 jaar. Door zuurstoftekort tijdens de bevalling is Paul sinds zijn geboorte gehandicapt. Paul is spastisch en kan daardoor niet lopen en praten.

Ik denk aan mijn eigen dochter. Een vrolijk meisje van zes dat net naar groep 3 gaat. Ook zij had een moeizame start en moest direct na de bevalling zuurstof toegediend krijgen. Bij mijn dochter is het goed afgelopen. Bij Paul niet.

Ik stel me voor hoe dat moment 66 jaar geleden voor mevrouw Niewold geweest moet zijn. Het ene moment ben je zwanger van een gezonde zoon en vol verwachtingen voor de toekomst. En dan gebeurt er iets wat jouw leven en dat van je zoon een totaal andere wending geeft. Hoe anders kan het leven lopen.

Inmiddels is mevrouw Niewold 88 jaar. Klein van stuk, maar nog vol pit. Haar ogen hebben haar grotendeels in de steek gelaten, maar haar geest niet. Ruim 55 jaar heeft zij hem dagelijks thuis verzorgd. En naast Paul heeft ze nog 3 zonen grootgebracht.

Hoewel Paul sinds acht jaar zijn eigen appartement heeft in een speciaal tehuis, zoekt zij hem nog dagelijks met de taxibus op. Samen koken ze eten, doen ze de was en houden zij elkaar gezelschap. Dit lijkt eenvoudiger dan het is. Mevrouw Niewold heeft de handen, Paul heeft de ogen en samen vormen zij een team. Ze verstaan elkaar zonder woorden en de liefde over en weer is meteen duidelijk.

gea en paulHet is gezellig bij Paul in zijn appartement wanneer wij hem, zijn broer en mevrouw Niewold opzoeken. En hoewel het verschrikkelijk is wat Paul is overkomen, is dat niet wat in mijn gedachte blijft spoken wanneer ik na een gezellige middag weer naar huis rijd.

Het gevoel dat bij mij telkens terugkeert, is dat ik zó blij ben dat er mensen zijn zoals mevrouw Niewold. Mensen die ondanks tegenslagen er altijd het beste van proberen te maken. Die positief in het leven blijven staan en dit overbrengen op anderen. Mensen waar je altijd op kunt bouwen en die er onvoorwaardelijk zijn voor hun naasten. Mensen die anderen het gevoel geven dat je er toe doet; dat je er mag zijn op deze wereld. Dat zijn de mensen die het verschil maken in een samenleving.

En verschil maken doet mevrouw Niewol zeker voor haar zoon Paul. Hoewel Paul TOTAAL afhankelijk is van anderen, is hij gelukkig. En dat is te danken aan zijn moeder die alles voor hem over heeft en ondanks haar leeftijd nog steeds door het vuur gaat voor hem.

Helaas treffen de bezuinigingen in ons land ook de hulpbehoevenden. Juist de kleine dingen die het verschil maken tussen “in leven zijn” en “gelukkig zijn” worden in de zorg wegbezuinigd. Dit maakt het vaak onzichtbare werk van mantelzorgers ook zo enorm belangrijk. Mantelzorgers maken echt het verschil. Daarom ben ik ook zo blij dat PractiComfort met de Verkiezing Mantelzorger van het Jaar meer aandacht probeert te vragen voor mantelzorgers. Kent u een mantelzorger die net als mevrouw Niewold deze titel ook verdient? Geef hem/haar dan snel op! Klik hier voor het aanmeldformulier.